Mag ik even?

Drukte op Bali: heel veel scooters, maar in tegenstelling tot in Nederland rijden ze hier rustig.

We zitten aan boord. Anne is nog wat nerveus en Rixt is moe maar is zeer enthousiast over wat ze allemaal meemaakt.

We zijn ingecheckt en nu kijken we naar de vliegtuigen. Rixt vindt het enorm interessant.

We wachten op de taxi en de dames hebben er zin in!

Eindelijk is het zo ver: we gaan vanavond weg. De reis naar Indonesië gaat zo beginnen. Voor Rixt begint het feest al meteen op het station, want we gaan met de trein. En die kleine meid is gek op treinen. Dus dat wordt dolle pret!
Op Schiphol nemen we even rustig de tijd. Rixt weet dat we gaan vliegen, maar wat dat nou precies betekent is voor haar nog niet te bevatten. Ze wijst naar boven als je doorvraagt. Ik ga straks met haar vliegtuigen kijken, dan kan ze zien dat die joekels ineens omhoog gaan.
Anne loopt sinds gistermiddag over van de zenuwen. Ze blijft vliegen eng vinden, ook al kan ik haar precies uitleggen wat er gebeurt. Ik denk dat Anne zometeen wat extra aandacht in het vliegtuig nodig heeft. Rixt vindt het allemaal veel te interessant om vervelend te doen.

We komen om morgen om 17:15 uur, lokale tijd, op Jakarta aan, dan is het hier net 12:15 uur. We hebben er dan dik 14 uur vliegen op zitten plus nog een tussenstop in Kuala Lumpur, Malesië.
Ik ga proberen om zoveel mogelijk een verslag van onze reis bij te houden op deze site en tussendoor zal ik ook mijn verslagjes via Twitter doen: twitter.com/sjblom.

De voorbereidingen voor onze reis naar Indonesië zijn in volle gang. Vorige week hebben we ook de nodige vaccinaties gekregen. Anne moest 2 vaccinaties hebben, Rixt en ik slechts 1. Als we over een half jaar voor de herhalingsprik gaan, dan hoeven we de eerste 25 jaar niet meer. De vorige keer ben ik dat vergeten en dat is achteraf gezien jammer, want nu kost het extra geld.
Nog 2 weken en dan gaan we echt. En we hebben er heel veel zin in.

Dat Twitter de laatste maanden enorm aan populariteit wint, dat is leuk. Twitter bestaat al een flink aantal jaren, maar is door de grote massa nog net niet echt ontdekt. Gelukkig maar, want dat maakt het twitteren juist ook zo leuk. Twitteren of to tweet in het Engels is het schrijven van hele korte berichtjes van maximaal 140 karakters. Zo’n kort bericht heet dan ook een tweet.

Zelf twitter ik ook. Je kunt mijn tweets volgen via de website van Twitter, maar ook via één van de tientallen applicaties voor je desktop, je PDA of je iPhone. Het leuke van Twitter is dat je heel veel mensen gelijktijdig kunt volgen, je ziet dan hun nieuwste tweets voorbijkomen. Bekende twitteraars zijn er ook: bijvoorbeeld Adam Curry, Maxime Verhagen en Ronald Giphart. Maxime Verhagen kwam onlangs nog in het nieuws omdat hij via Twitter een foto uit de Trêveszaal publiceerde. Jan Peter Balkenende berispte hem hiervoor. Maxime is een enthousiaste twitteraar en houdt je zeer uitgebreid op de hoogte van de ontwikkelingen in de politiek.

Met Twitter kun je ook op elkaars tweets reageren en dat is dan voor iedereen te lezen. Maxime beantwoordt bijvoorbeeld op deze manier vragen van de mensen die hem volgen. Een leuke manier om contact te hebben met de politici! Deze korte, maar krachtige manier van communiceren biedt de ruimte voor allerlei experimenten. Zo ontstaat er sinds een paar dagen de Tweetroman: een verhaal welke ontstaat doordat Twitteraars om de beurt een regeltje van het verhaal mogen schrijven. Een echt interactief verhaal dus. René Overdiek is het verhaal begonnen met “De theedoek werkte goed als isolatie. Toch sijpelde af en toe de regen door. Als moeder dat eens wist.” en heeft het stokje doorgegeven aan Ronald Giphart, die de volgende zin schreef: “Moeder was namelijk nogal zuinig op haar theedoeken. Eigenlijk was haar theedoekencolletie het enige dat ze echt bezat.“, waarna het stokje door Ronald verder werd doorgegeven. Het is dus alleen mogelijk om een regel aan het verhaal toe te voegen als je daartoe door de laatste schrijver wordt uitgenodigd, net als bij een estafette dus. Op www.tweetroman.nl wordt het hele verhaal automatisch achterelkaar gezet, zodat het verhaal ook goed te volgen is.

Afgelopen weekend heb ik eindelijk dát kunnen doen, wat ik eigenlijk al sinds juni vorig jaar wilde doen: theatersport. Op de terugweg van Oerol deelde Remko van der Drift namelijk folders uit voor zijn theatersportworkshops. Al snel daarna heb ik mijzelf opgegeven om mee te doen, maar door wederzijdse omstandigheden werd de workshop een paar keer uitgesteld. Gelukkig kon ik afgelopen weekend eindelijk aan de slag!

online casino net

Theatersport: een gedicht zogenaamd in het Oegandees vertalen naar het Nederlands, inclusief de lichaamstaal.

Met een klein groepje mensen (waaronder opvallend veel mensen met een creatieve achtergrond en communicatietrainers) leerden we elkaar door middel van diverse spelvormen heel snel blindelings kennen. Door middel van verschillende oefeningen leerde Remko ons te stoppen met plannen van ideeën: niet nadenken, maar gewoon doen. Doen wat er als eerste in je opkomt. Dat lijkt moeilijker dan het is. Je staat als theatersporter niet alleen op het toneel, maar je doet het samen of met je tegenspeler. Door goed te observeren en elkaar in de gaten te houden tijdens je spel, krijg je al heel veel inspiratie voor je improvisatie.

Uiteindelijk werd het pas echt leuk op het moment dat we enkele echte theatersportspelvormen konden gaan doen.Zelf vond ik vooral het spel Laatste Zin, Eerste Zin erg leuk: met 3 spelers zit je dan op een rijtje op een bank. Iedere speler krijgt een eigen onderwerp waar-ie over moet vertellen: een beroep, een geheim, een verlangen. De eerste speler begint, waarna de tweede speler na ongeveer 20 seconden zijn verhaal begint met een woord uit de laatste zin van de eerste speler. De derde speler neemt het op dezelfde manier na ongeveer 20 seconden van de tweede speler en dan maakt het niet meer uit wanneer wie verder gaat vertellen. Er ontstaan dus 3 verhaallijnen met elementen uit de verhalen van elke speler.

Als afsluiter hebben we met een aantal spelers de spelvorm Cluedoмебели пловдив gedaan. Bij het tv-programma De Lama’s is dat ook wel bekend onder de naam Het Moordspel: wie is de moordenaar, wat is de lokatie en wat is het moordwapen?

Sinds kort ben ik samen met mijn vader bezig de stamboom van mijn familie in kaart te brengen. Er was al heel veel informatie bekend over onze voorouders, maar door louter pech is die informatie zoek geraakt. Tot vorige week. Ineens vond ik heel veel genealogische informatie weer terug via Google.
Een groot deel van ons stamboomonderzoek was door een Amerikaan van Nederlandse afkomst gedaan. Hij had de familie Blom tot ca 1847 terug weten te vinden en was door een vertakking in onze familie dus een verre verwant van ons. Onze stamboom stond op internet, inclusief een aantal oude familiefoto’s. Helaas is deze Amerikaan in 2002 overleden en in overleg met de nabestaanden mochten wij dat deel van zijn onderzoek overnemen en verder uitwerken. We hebben er een poos niks mee gedaan en toen raakte het dus zoek. Tot voor kort, want een andere Nederlander plaatste datzelfde onderzoek ook online en dat vond ik dus. Meteen heb ik er een kopie van gemaakt en ben ik begonnen de stamboom te verwerken in onze eigen stamboom-site, die ik snel in het leven heb geroepen.
Dan begint het te kriebelen: tot hoever is het mogelijk onze voorouders terug te herleiden? Je komt namelijk bij een punt waarbij er nog geen sprake is van een achternaam en dan wordt het steeds complexer vast te stellen of je de juiste persoon gevonden hebt of een naamgenoot. Het eenvoudigst is om eerst eens te gaan kijken bij andere onderzoekers. Logisch gezien komen families bij elkaar als je terug gaat in de tijd, dus is er een kans aanwezig dat je bij het onderzoek van iemand kan aansluiten. En dan is wederom Google een handig zoekmiddel: door middel van een slimme zoekopdracht vond ik twee stambomen die een overlap hadden met onze stamboom en allebeide hadden ze als stamvader een Aesge Aeges uit Oostermeer. Helaas is er weinig informatie over hem bekend, maar zijn zoon Oene Aesges is geboren rod 1570 en was boer, kastelein, dorpsrechter en ontvanger.

Eindelijk! We hebben geboekt! In april gaan we met ons 3-tjes naar Indonesie, m’n zus en zwager plus kids opzoeken. We hebben er enorm veel zin in. Indonesie stond altijd al hoog op mijn lijstje en nu mijn zus er woont, is het niet moeilijk er naar toe te gaan. Vooral vanwege Rixt is het plezierig: ze kan lekker zwemmen in het prive-bad en spelen met haar nichtjes. Dan kunnen wij lekker wat uitstapjes maken.
Nu gaan we ons verder voorbereiden: paspoorten regelen, vaccinaties halen, kleding selecteren. Kortom genoeg geld om op voorhand al uit te geven. En ondertussen verlekkeren we ons aan de reisgidsen en foto’s op websites…