Mag ik even?

Afgelopen weekend heb ik eindelijk dát kunnen doen, wat ik eigenlijk al sinds juni vorig jaar wilde doen: theatersport. Op de terugweg van Oerol deelde Remko van der Drift namelijk folders uit voor zijn theatersportworkshops. Al snel daarna heb ik mijzelf opgegeven om mee te doen, maar door wederzijdse omstandigheden werd de workshop een paar keer uitgesteld. Gelukkig kon ik afgelopen weekend eindelijk aan de slag!

online casino net

Theatersport: een gedicht zogenaamd in het Oegandees vertalen naar het Nederlands, inclusief de lichaamstaal.

Met een klein groepje mensen (waaronder opvallend veel mensen met een creatieve achtergrond en communicatietrainers) leerden we elkaar door middel van diverse spelvormen heel snel blindelings kennen. Door middel van verschillende oefeningen leerde Remko ons te stoppen met plannen van ideeën: niet nadenken, maar gewoon doen. Doen wat er als eerste in je opkomt. Dat lijkt moeilijker dan het is. Je staat als theatersporter niet alleen op het toneel, maar je doet het samen of met je tegenspeler. Door goed te observeren en elkaar in de gaten te houden tijdens je spel, krijg je al heel veel inspiratie voor je improvisatie.

Uiteindelijk werd het pas echt leuk op het moment dat we enkele echte theatersportspelvormen konden gaan doen.Zelf vond ik vooral het spel Laatste Zin, Eerste Zin erg leuk: met 3 spelers zit je dan op een rijtje op een bank. Iedere speler krijgt een eigen onderwerp waar-ie over moet vertellen: een beroep, een geheim, een verlangen. De eerste speler begint, waarna de tweede speler na ongeveer 20 seconden zijn verhaal begint met een woord uit de laatste zin van de eerste speler. De derde speler neemt het op dezelfde manier na ongeveer 20 seconden van de tweede speler en dan maakt het niet meer uit wanneer wie verder gaat vertellen. Er ontstaan dus 3 verhaallijnen met elementen uit de verhalen van elke speler.

Als afsluiter hebben we met een aantal spelers de spelvorm Cluedoмебели пловдив gedaan. Bij het tv-programma De Lama’s is dat ook wel bekend onder de naam Het Moordspel: wie is de moordenaar, wat is de lokatie en wat is het moordwapen?

Sinds kort ben ik samen met mijn vader bezig de stamboom van mijn familie in kaart te brengen. Er was al heel veel informatie bekend over onze voorouders, maar door louter pech is die informatie zoek geraakt. Tot vorige week. Ineens vond ik heel veel genealogische informatie weer terug via Google.
Een groot deel van ons stamboomonderzoek was door een Amerikaan van Nederlandse afkomst gedaan. Hij had de familie Blom tot ca 1847 terug weten te vinden en was door een vertakking in onze familie dus een verre verwant van ons. Onze stamboom stond op internet, inclusief een aantal oude familiefoto’s. Helaas is deze Amerikaan in 2002 overleden en in overleg met de nabestaanden mochten wij dat deel van zijn onderzoek overnemen en verder uitwerken. We hebben er een poos niks mee gedaan en toen raakte het dus zoek. Tot voor kort, want een andere Nederlander plaatste datzelfde onderzoek ook online en dat vond ik dus. Meteen heb ik er een kopie van gemaakt en ben ik begonnen de stamboom te verwerken in onze eigen stamboom-site, die ik snel in het leven heb geroepen.
Dan begint het te kriebelen: tot hoever is het mogelijk onze voorouders terug te herleiden? Je komt namelijk bij een punt waarbij er nog geen sprake is van een achternaam en dan wordt het steeds complexer vast te stellen of je de juiste persoon gevonden hebt of een naamgenoot. Het eenvoudigst is om eerst eens te gaan kijken bij andere onderzoekers. Logisch gezien komen families bij elkaar als je terug gaat in de tijd, dus is er een kans aanwezig dat je bij het onderzoek van iemand kan aansluiten. En dan is wederom Google een handig zoekmiddel: door middel van een slimme zoekopdracht vond ik twee stambomen die een overlap hadden met onze stamboom en allebeide hadden ze als stamvader een Aesge Aeges uit Oostermeer. Helaas is er weinig informatie over hem bekend, maar zijn zoon Oene Aesges is geboren rod 1570 en was boer, kastelein, dorpsrechter en ontvanger.

Eindelijk! We hebben geboekt! In april gaan we met ons 3-tjes naar Indonesie, m’n zus en zwager plus kids opzoeken. We hebben er enorm veel zin in. Indonesie stond altijd al hoog op mijn lijstje en nu mijn zus er woont, is het niet moeilijk er naar toe te gaan. Vooral vanwege Rixt is het plezierig: ze kan lekker zwemmen in het prive-bad en spelen met haar nichtjes. Dan kunnen wij lekker wat uitstapjes maken.
Nu gaan we ons verder voorbereiden: paspoorten regelen, vaccinaties halen, kleding selecteren. Kortom genoeg geld om op voorhand al uit te geven. En ondertussen verlekkeren we ons aan de reisgidsen en foto’s op websites…

Voor de aanschaf van mijn geliefde iPhone werd ik gedwongen een abonnement bij T-Mobile te nemen. Over het tarief hoefde ik niet lang na te denken: die was zeer interessant met haar mogelijkheid tot onbeperkt internet. Alleen de kwaliteit van de dienstverlening van T-Mobile staat niet zo hoog aangeschreven als die van KPN of Vodafone. Hun netwerkdekking is gewoon beter.
Ik wilde graag mijn Vodafone houden, maar dat was dus niet interessant qua prijs. Dus besloot ik mijn prive-nummer van Vodafone naar T-Mobile over te zetten. Die opdracht heb ik vorig jaar in september gegeven en was 3 weken later uitgevoerd.
Vanochtend kreeg ik ineens SMS-jes over de voortgang van mijn nummeroverdracht. Het was akkoord, het nummer is overgezet. Lopen ze nu bij T-Mobile achter de feiten aan of zijn ze oude SMS-jes aan het opruimen?

Eindelijk is het zeker: we gaan naar Indonesië. Met z’n 3-tjes. We waren al veel eerder van plan mijn zus op te zoeken, maar dat kwam er gewoon niet van. En als het wel kon, dan was het niet het geschikte seizoen (moesson). Nu gaan we in april naar Bali en Java. Dus vanaf nu zijn we druk bezig met het vergelijken van vliegtickets en lezen we de Lonely Planet en andere gidsen om inspiratie op te doen voor wat we willen zien.

Indonesië

Het begint al weer helemaal te kriebelen: reisvlinders. Er komt zoveel meer bij kijken nu zowel Anne alsook Rixt voor het eerst een verre reis gaan maken. Beiden zijn ze nog nooit buiten Europa geweest. Dus dat wordt een hele verrassing voor ze: andere mensen, andere geuren en kleuren, andere gewoontes. Maar eerst komt nog de ellende van de vaccinaties. Ik heb zo’n beetje alle vaccinaties al en ze zijn nog steeds geldig, maar voor de meiden wordt dat straks prikken… Daarbij komt ook nog eens het feit dat Anne vliegangst heeft. Dan vraag je je af: hoe is dat toch mogelijk als je echtgenoot een piloot is. Daar zullen we wel overheen komen, ik kan Anne in elk geval begeleiden en met mijn kennis vertellen wat al die bewegingen en geluiden van het vliegtuig zijn.
Wat betreft Rixt wordt dat wat lastiger. We hebben nog helemaal geen idee hoe die tweejarige koter van ons zal reageren op een vlucht van zo’n 14 uur. Eerder heeft ze al eens in het vliegtuig naar Corfu gezeten, maar toen was ze net een jaar oud. De vlucht heen ging prima, maar de terugvlucht (‘s nachts) was geen succes. We hebben dus nog wat creatieve ideeën nodig om haar te kunnen laten slapen.

Laatste dag van het jaar: vuurwerk gehaald en buiten in de sneeuw oliebollen bakken. Dit jaar maar gekozen voor “laag” vuurwerk want met die mist zal er vanavond niet viel in de lucht te horen zijn. En met zo weinig wind is de kans op smog op de 1e dag van het jaar zeker aanwezig.

Het halfjaarlijkse tandartsbezoek hebben we weer achter de druk. Niks op mijn gebit aan te merken. Ja, dat zijn nog eens leuke dingen om te horen. Alleen twee bitewing-foto’s gemaakt, zodat nog niet doorgebroken gaatjes vroegtijdig ontdekt kunnen worden.

Rixt mocht ook voor het eerst mee naar de tandarts. Een controle van haar gebit is nog niet nodig, maar het leek ons wel een goed idee om haar mee te nemen en te wennen aan het fenomeen ‘tandarts’. Zelf heb ik lang geen goede herinneringen aan de tandarts gehad, gelukkig is dat met het dragen van een beugel verdwenen. Daarom vind ik het ook erg belangrijk dat Rixt goed haar tandjes poetst, het is echter behoorlijk lastig om haar de tanden zelf goed te laten poetsen. De dagelijkse poetscontrole door papa of mama wordt dan ook vaak met veel protest door haar beantwoord.
Terug naar het bezoek aan de tandarts. Dat was een zeer interessante belevenis voor Rixt: een grote, witte kamer, met een meneer in het wit gekleed en een grote stoel met een lamp erboven. ‘Glijbaan’ riep ze toen ze de behandelstoel zag. Toen ze eenmaal op de stoel in de hoek zat, keek ze met grote verwondering hoe papa in de stoel ging zitten en langzaam met de benen omhoog ging. Er ging een hele nieuwe wereld voor haar open. Ook het foto’s maken vond ze apart, want er was toch helemaal geen fototoestel te zien? Toen de controle klaar was, kreeg ze nog een hele mooie ballon van tandarts Aad mee.

Op de terugweg naar huis sprak Rixt alleen nog maar vol enthousiasme over haar mooie ballon en dat papa ging liggen. En het bezoek aan de tandarts heeft nog een ander leuk pluspuntje: we spelen nu bij het tandenpoetsen tandartsje. Rixt mag bij papa op schoot gaan zitten en dan gaat ze heel langzaam liggen, met de beentjes omhoog. Het mondje gaat dan open en dan poetsen papa en Rixt samen de tandjes.

Vanavond is het Pakjesavond. Hartstikke leuk. Vooral de kadootjes (tenminste als je geluk hebt). Minder leuk is de ongeschreven verplichting om er een gedicht bij te doen.
Mocht je onverhoopt geen tijd en inspiratie hebben, dan is wellicht het volgende gedicht geschikt:

Sinterklaas liep te denken
Wat hij jou zou gaan schenken
Maar Sinterklaas wist het niet

Groetjes,

Pakjespiet

En mocht je dit gedicht toch niet voldoende vinden en wil je toch zelf aan het rijmen gaan: een handige site is Mijn Rijmwoordenboek. Op deze website vind je niet alleen echt goede rijmwoorden die niet alleen maar op de laatste twee letters rijmen, maar echt woorden die op meerdere lettergrepen rijmen. Daarbij word je ook nog eens geholpen met het formuleren van zinnen.

Voor ‘appelmoes’ worden 5 uitdrukkingen gegeven, zoals bijvoorbeeld

“vogeltjes die zo vroeg zingen zijn voor de poes”

en daarnaast nog eens 82 rijmwoorden, bijvoorbeeld:

• snoes
• pitspoes
• parkeerhoes
• goeroes
• enz.

Veel rijmelarijplezier vandaag!

Sta je net keurig te wachten voor het rode verkeerslicht. Vooraan. Linksafslaand verkeer. Word je ineens met een flinke klap naar voren geduwd. Aangereden! Van achteren.
Ik kijk nog eens naar het verkeerslicht. Ja, het staat echt op rood, alleen het rechtdoorgaand verkeer heeft groen licht.
Ik zet de auto in de P-stand en stap uit om de schade op te nemen. Ik vrees het ergste, maar zo op het eerste gezicht valt het mee. Dat vindt de snelle meneer die mij aanreed tenminste. Geen glasscherven, geen andere scherpe, diepe deuken. Bij geen van beiden. We zetten de auto aan de kant om het schadeformulier in te vullen. Terwijl de snelle meneer in zijn voorloopauto om schadeformulieren zoekt, inventariseer ik nu eens wat beter de schade. De snelheid waarmee ik aangereden werd moet toch ergens in de schade terug te vinden zijn. Dan valt mij ineens op dat er behoorlijk veel speling tussen de achterklep en het koetswerk van de auto zit. Ik maak de achterklep open en zie dat de bodem van de achterbak behoorlijk omhooggekomen is, maar de achterklep wil niet meer dicht.

Onderbalk is ontzet. De achterklep wil niet meer dicht.

De snelle meneer ziet nu ook in dat er toch meer schade is. Ik pak ondertussen mijn schadeformulier maar, want de snelle meneer heeft bij nader inzien geen formulieren. Hij maakt zich niet zo druk om de schade, want het gaat toch om een lease-auto.
Snelle meneer bekent schuld bij het invullen: hij reed achterop mij, omdat hij niet goed oplette en de verkeerslichting verkeerd zag (hij dacht dat linksaf ook groen licht had).
Deze week zak ik dus behoorlijk in de weer zijn met de aanrijding: de schade laten taxeren door de garage, achter de verzekering aan zitten om de kosten verhaald te krijgen, vervangend vervoer bedingen. Kortom rompslomp die je eigenlijk helemaal niet wilt.

Dit vinden we altijd leuk: fotomanipulaties (via PhotoFunia):