Mag ik even?

Het wil nog niet zo vlotten met de zomer. Alhoewel, formeel gezien is het tot 21 juni nog steeds lente, dus eigenlijk mogen we helemaal niet klagen. En al helemaal niet volgens weeramateur Pieter Bijsterbosch: hij verwacht zelfs in juli een hittegolf van 40 graden in Nederland. Ik acht de kans klein, want volgens de expertkaarten van MeteoConsult zal juli toch echt inluiden met een temperatuur tussen de 17 en 19 graden. Op die verwachting zit wel een foutmarge van 75%, dus het kan ook altijd nog warmer worden of gewoon nog kouder. En maakt het eigenlijk uit of het nu 14 of 40 graden is? In beide situaties gaat de Nederlander toch alleen maar klagen: het is of te koud of te warm.

Zelf droom ik er wel eens van: lekker ergens in het buitenland wonen, het liefst met een aangenamere klimaat dan de onze: een stabiel warm klimaat. Lekker veel buiten wonen en alleen maar naar binnen gaan om te slapen. Misschien komt het er ooit nog eens van: ‘s avonds na je werk lekker buiten op de veranda of patio zitten. Lekker drankje erbij en genieten van de warme lucht, de geur van de bloemen, de geluiden van de dieren…

Voorlopig moeten we het helaas nog doen met Nederland en binnen zitten en fantaseren over al dat leuks. En de Bavaria meisjes zijn ook niet de oplossing hiervoor, al hoewel die ook prima samengaan met een lekker drankje, maar voor je het weet zitten ze vast….

Op Twitter heb ik me meerdere malen al uitgelaten over de zogenaamde ‘debat-maffia’: de afgelopen weken kon je niet de tv of radio aanzetten of er was wel weer een politicus aan het debatteren. En het kan aan mij liggen, maar volgens heeft de mediamachine van de politieke partijen bij de voorgaande verkiezingen nog nooit zo fanatiek gedraaid als dit jaar. Ik ben sowieso geen liefhebber van discussies en lange vergaderingen, dus debatten zijn dan ook niet aan mij besteed. Geef mij maar direct waar het op staat, dat scheelt tijd.
Natuurlijk heb ik wel wat meegekregen van de debatten, en wat mij vooral opviel was het hoge moddergooi-gehalte. Iedereen verwijt mekaar van alles en er wordt alleen maar naar elkaar gewezen (‘maar ik ben onschuldig!’). Alleen dat moddergegooi hoor je wel dag-in-dag-uit. In mijn beleving creëer je daarmee een overkill: te veel aan informatie werkt vaak averrechts.
Ik vraag mij ook af hoe groot de groep geïnteresseerden eigenlijk is. Maurice de Hondt zou dat eens moeten uitzoeken, naast de gewone peilingen. De media doet veronderstellen dat iedereen al die debatten wil zien. ‘t Is net als het voetbal: 40% van de Nederlanders is geïnteresseerd in voetbal, maar door alle media en commercie rondom de WK lijkt het alsof heel Nederland voetbalgek is.

Ondanks het debat-bombardement ga ik heus wel stemmen. Het is het recht waarvan ik graag gebruik wil maken. Ik verwacht dat er ook veel protest-stemmen zullen zijn, maar die zullen niet op onschuldige partijen worden uitgebracht. Mijn protest-stem gaat naar de ChristenUnie.

Na een jaar van veel leuke en minder leuke verrassingen heb ik besloten toch maar weer mijn blog van stal te halen. Nou ja, van stal. Mag ik even? is nooit weggeweest. Het is wel even uit de lucht geweest vanwege een serverstoring.
En er gebeuren nu weer zoveel leuke dingen, in elk geval genoeg om er over te schrijven: zoals over onze jongste dochter Nynke met al haar ontwikkelingen, maar ook wat er allemaal nog meer in ons gezinnetje gebeurt.

Samen een kaarsje opsteken in de Chinese tempel in Grogol. Op de achtergrond een paar gigantische kaarsen die 2 maanden kunnen blijven branden.

Terug in Jakarta verbleven we weer een paar dagen mijn zus. Voor Rixt was dat ook weer een fijn weerzien van haar nichtjes: lekker spelen met de meiden en vanzelfsprekend af en toe ook ruzie maken.
Wij wilden graag Jakarta bekijken. Volgens de boeken moest er genoeg te zien zijn, dus gingen we met de chauffeur van mijn zwager de hele dag de stad in. Eerst naar de Chinese wijk Grogol en daarna naar de oude haven in Kota en ten slotte zouden we gaan lunchen in Café Batavia. We begonnen in Pasar Grogol: een grote Chinese markt waar vooral beneden heel veel etenswaren werd verkocht. Alleen niet zoals wij het gewend zijn: netjes verpak. Nee, de kippen, vissen en andere levende have werd daar ter plekke gevild. Verser kon je het niet krijgen, maar de geur die er hing! Het deed me ergens denken aan een destructiewagen van Rendac. In Grogol is nog genoeg te zien, maar daar heb je wel een gids bij nodig om je door de kleine straatjes te loodsen. Wij konden nog wel de Chinese tempels (Boeddhistisch) vinden en een tot katholieke kerk omgebouwde Chinese tempel.

De oude haven van Jakarta.

De oude haven is ook echt oud. De VOC meerde haar schepen er al af en toen bestond de haven al een paar honderd jaar, althans volgens de gids die zich een beetje aan ons had opgedrongen. Hij loodse ons daarentegen wel door de haven en nam ons zelfs op een Soendanese boot en legde ons van alles uit. Na de haven gingen we met dezelfde gids langs een paar koloniale locaties (een ophaalbrug en een oude herberg) naar Café Batavia. Onder het genot van Javaanse koffie werden we in dit schitterende koloniale pand rondgeleid. De muren hangen er vol foto’s en schilderijen van bekende en minder bekende wereldburgers. Aan de andere kant van het plein waaraan het café ligt, ligt het voormalige Gouverneurskantoor, met daaronder de cellen.

Het koloniale gebouw waarin Café Batavia is gevestigd.

Heel veel oud-koloniale panden staan op instorten en de overheid doet er eigenlijk helemaal niks aan. Een paar worden behouden vanwege hun huidige publieke functie. Eigenlijk wel heel erg jammer, want door juist die oude straatjes met koloniale uitstraling te restaureren onstaat er juist een toeristisch aantrekkelijk centrum in deze gigantische stad met haar vele wolkenkrabbers en bijna 10 miljoen inwoners.

De lunch hebben we helaas overgeslagen, door een misverstand van ons en de chauffeur. We hebben de middag dus maar in het zwembad doorgebracht. De volgende dag zijn we nog naar een mooi safaripark geweest in Bogor, zo’n uurtje rijden ten zuiden van Jakarta.

Getipt door Floortje Dessing d’r boek 100 Wereldplekken die je gezien moet hebben, besloten we om een paar nachten door te brengen in het plaatsje Ubud. In haar boek beschrijft Floortje Gusti’s Garden Bungalows: mooi gelegen en de tijd vliegt er voorbij. Niets te veel gezegd: het was enorm mooi gelegen. Via een afdaling door een goed onderhouden tuin kom je bij je bungalow uit. Zeer basic ingericht, dus ook geen airco. Dat was wel even omschakelen. Later zou blijken dat dat ook best nadeling was, want alles bleef klam en vochtig aanvoelen.

Gusti’s Garden Bungalows is altijd vol, mede veroorzaakt door de lovende woorden in de bekende reisgidsen. Misschien is dat ook wel de reden dat er niet voldoende tijd meer is om de bungalows goed te onderhouden, want de bungalows tonen een vorm van verval en het lijkt er niet echt op dat er de komende tijd ook maar iets aan opgeknapt gaat worden.
De stad is vooral bekend vanwege de vele kunstenaars die je er kunt vinden, maar tussen de vele kunstgallerijen vind je ook heel veel reproducties en immitaties. Met een beetje goed zoeken heb je zo een heel leuk schilderijtje op de kop getikt, die daarna vakkundig van het frame wordt gehaald en opgerold, zodat je ‘m zonder lijst in het vliegtuig kunt meenemen. We hebben er zelf niet iets gekocht, omdat we het onderling niet eens konden worden over wat we wilden kopen. Zelf was ik zeer gecharmeerd van de moderne traditionele Balinese kunst, maar dat liep als snel behoorlijk in de papieren (800 – 1000 euro). Uiteindelijk hebben we vlak voor de luchthaven kunst batik gekocht: twee traditionele schilderijtjes gemaakt volgens de batiktraditie.

Rixt en Anne tussen twee Kecak dansers

Natuurlijk is het ook leuk om af en toe eens echt de toerist uit te hangen: een folklore-avond bezoeken. In Indonesië zijn dat voornamelijk de traditionele dansen, maar ook de wajangvoorstellingen zijn leuk. Wij hebben uiteindelijk twee Balinese dansvoorstellingen gezien: de Barong en Kerisdans in Denpassar en in Ubud een Kecak.

De eerste anderhalve week zit er al weer op. We zitten nu in Ubud op Bali en zitten al helemaal in het dagelijkse ritme: 6 uur vroeger dan in Nederland en overdag 33C, ‘s nachts koelt het slechts af tot zo’n 28C. De luchtvochtigheid is in de tropen vanzelfsprekend hoog, waardoor de gevoelstemperatuur 39C kan zijn. Daardoor is het hier ook weelderig groen: gigantische woudreuzen, palmbomen en andere bomen wisselen de rijstvelden af. Het is nagenoeg precies zoals ik het me had voorgesteld.
Vorige week hebben we na aankomst een paar dagen bij mijn zus in Jakarta doorgebracht: even acclimatiseren en daarna verder gevlogen naar Bali. Het enige wat nog herinnert aan de bomaanslagen op Bali zijn de, in onze ogen overdreven, controles van de auto’s als je een parkeerterrein oprijdt. Onze eerste vijf dagen hebben we bij Tanah Lot doorgebracht: in een villa met vier slaapkamers, drie man personeel, op de mooiste golfbaan van Azië met uitzicht op de Indische Oceaan. We zitten hier om het 45-jarig huwelijk van mijn ouders te vieren. Mijn ouders en mijn zus kennen deze locatie van eerdere bezoeken en kozen dit daarom om nog een keertje met de hele familie een paar dagen samen te zijn. De villa was zeer bijzonder, luxe, maar voor ons ook onecht omdat we nog niet het echte Bali zagen of ervoeren.

Soms is het ook wel handig dat je je meer kunt veroorloven dan de lokale bevolking: we hebben voor nog geen € 50 ons de hele dag laten rondrijden door een taxi-chauffeur. Hij heeft ons een mooi deel van Bali laten zien en proeven: Balinese dansvoorstelling, koffieplantage, tempel, rijstterassen, enz. En omdat hij behoorlijk Engels sprak kregen we er een goede uitleg bij.
In de meeste straten zie je versierde bamboepalen, penjor, langs de kant met daaronder of -naast een kleine schrijn die weer gewikkeld is in een wit en geel kleed. Allemaal ter ere van het Hindoestaanse feest Galungan.

Eindelijk is het zo ver: we gaan vanavond weg. De reis naar Indonesië gaat zo beginnen. Voor Rixt begint het feest al meteen op het station, want we gaan met de trein. En die kleine meid is gek op treinen. Dus dat wordt dolle pret!
Op Schiphol nemen we even rustig de tijd. Rixt weet dat we gaan vliegen, maar wat dat nou precies betekent is voor haar nog niet te bevatten. Ze wijst naar boven als je doorvraagt. Ik ga straks met haar vliegtuigen kijken, dan kan ze zien dat die joekels ineens omhoog gaan.
Anne loopt sinds gistermiddag over van de zenuwen. Ze blijft vliegen eng vinden, ook al kan ik haar precies uitleggen wat er gebeurt. Ik denk dat Anne zometeen wat extra aandacht in het vliegtuig nodig heeft. Rixt vindt het allemaal veel te interessant om vervelend te doen.

We komen om morgen om 17:15 uur, lokale tijd, op Jakarta aan, dan is het hier net 12:15 uur. We hebben er dan dik 14 uur vliegen op zitten plus nog een tussenstop in Kuala Lumpur, Malesië.
Ik ga proberen om zoveel mogelijk een verslag van onze reis bij te houden op deze site en tussendoor zal ik ook mijn verslagjes via Twitter doen: twitter.com/sjblom.

De voorbereidingen voor onze reis naar Indonesië zijn in volle gang. Vorige week hebben we ook de nodige vaccinaties gekregen. Anne moest 2 vaccinaties hebben, Rixt en ik slechts 1. Als we over een half jaar voor de herhalingsprik gaan, dan hoeven we de eerste 25 jaar niet meer. De vorige keer ben ik dat vergeten en dat is achteraf gezien jammer, want nu kost het extra geld.
Nog 2 weken en dan gaan we echt. En we hebben er heel veel zin in.

Dat Twitter de laatste maanden enorm aan populariteit wint, dat is leuk. Twitter bestaat al een flink aantal jaren, maar is door de grote massa nog net niet echt ontdekt. Gelukkig maar, want dat maakt het twitteren juist ook zo leuk. Twitteren of to tweet in het Engels is het schrijven van hele korte berichtjes van maximaal 140 karakters. Zo’n kort bericht heet dan ook een tweet.

Zelf twitter ik ook. Je kunt mijn tweets volgen via de website van Twitter, maar ook via één van de tientallen applicaties voor je desktop, je PDA of je iPhone. Het leuke van Twitter is dat je heel veel mensen gelijktijdig kunt volgen, je ziet dan hun nieuwste tweets voorbijkomen. Bekende twitteraars zijn er ook: bijvoorbeeld Adam Curry, Maxime Verhagen en Ronald Giphart. Maxime Verhagen kwam onlangs nog in het nieuws omdat hij via Twitter een foto uit de Trêveszaal publiceerde. Jan Peter Balkenende berispte hem hiervoor. Maxime is een enthousiaste twitteraar en houdt je zeer uitgebreid op de hoogte van de ontwikkelingen in de politiek.

Met Twitter kun je ook op elkaars tweets reageren en dat is dan voor iedereen te lezen. Maxime beantwoordt bijvoorbeeld op deze manier vragen van de mensen die hem volgen. Een leuke manier om contact te hebben met de politici! Deze korte, maar krachtige manier van communiceren biedt de ruimte voor allerlei experimenten. Zo ontstaat er sinds een paar dagen de Tweetroman: een verhaal welke ontstaat doordat Twitteraars om de beurt een regeltje van het verhaal mogen schrijven. Een echt interactief verhaal dus. René Overdiek is het verhaal begonnen met “De theedoek werkte goed als isolatie. Toch sijpelde af en toe de regen door. Als moeder dat eens wist.” en heeft het stokje doorgegeven aan Ronald Giphart, die de volgende zin schreef: “Moeder was namelijk nogal zuinig op haar theedoeken. Eigenlijk was haar theedoekencolletie het enige dat ze echt bezat.“, waarna het stokje door Ronald verder werd doorgegeven. Het is dus alleen mogelijk om een regel aan het verhaal toe te voegen als je daartoe door de laatste schrijver wordt uitgenodigd, net als bij een estafette dus. Op www.tweetroman.nl wordt het hele verhaal automatisch achterelkaar gezet, zodat het verhaal ook goed te volgen is.

Afgelopen weekend heb ik eindelijk dát kunnen doen, wat ik eigenlijk al sinds juni vorig jaar wilde doen: theatersport. Op de terugweg van Oerol deelde Remko van der Drift namelijk folders uit voor zijn theatersportworkshops. Al snel daarna heb ik mijzelf opgegeven om mee te doen, maar door wederzijdse omstandigheden werd de workshop een paar keer uitgesteld. Gelukkig kon ik afgelopen weekend eindelijk aan de slag!

online casino net

Theatersport: een gedicht zogenaamd in het Oegandees vertalen naar het Nederlands, inclusief de lichaamstaal.

Met een klein groepje mensen (waaronder opvallend veel mensen met een creatieve achtergrond en communicatietrainers) leerden we elkaar door middel van diverse spelvormen heel snel blindelings kennen. Door middel van verschillende oefeningen leerde Remko ons te stoppen met plannen van ideeën: niet nadenken, maar gewoon doen. Doen wat er als eerste in je opkomt. Dat lijkt moeilijker dan het is. Je staat als theatersporter niet alleen op het toneel, maar je doet het samen of met je tegenspeler. Door goed te observeren en elkaar in de gaten te houden tijdens je spel, krijg je al heel veel inspiratie voor je improvisatie.

Uiteindelijk werd het pas echt leuk op het moment dat we enkele echte theatersportspelvormen konden gaan doen.Zelf vond ik vooral het spel Laatste Zin, Eerste Zin erg leuk: met 3 spelers zit je dan op een rijtje op een bank. Iedere speler krijgt een eigen onderwerp waar-ie over moet vertellen: een beroep, een geheim, een verlangen. De eerste speler begint, waarna de tweede speler na ongeveer 20 seconden zijn verhaal begint met een woord uit de laatste zin van de eerste speler. De derde speler neemt het op dezelfde manier na ongeveer 20 seconden van de tweede speler en dan maakt het niet meer uit wanneer wie verder gaat vertellen. Er ontstaan dus 3 verhaallijnen met elementen uit de verhalen van elke speler.

Als afsluiter hebben we met een aantal spelers de spelvorm Cluedoмебели пловдив gedaan. Bij het tv-programma De Lama’s is dat ook wel bekend onder de naam Het Moordspel: wie is de moordenaar, wat is de lokatie en wat is het moordwapen?