Mag ik even?

Samen een kaarsje opsteken in de Chinese tempel in Grogol. Op de achtergrond een paar gigantische kaarsen die 2 maanden kunnen blijven branden.

Terug in Jakarta verbleven we weer een paar dagen mijn zus. Voor Rixt was dat ook weer een fijn weerzien van haar nichtjes: lekker spelen met de meiden en vanzelfsprekend af en toe ook ruzie maken.
Wij wilden graag Jakarta bekijken. Volgens de boeken moest er genoeg te zien zijn, dus gingen we met de chauffeur van mijn zwager de hele dag de stad in. Eerst naar de Chinese wijk Grogol en daarna naar de oude haven in Kota en ten slotte zouden we gaan lunchen in Café Batavia. We begonnen in Pasar Grogol: een grote Chinese markt waar vooral beneden heel veel etenswaren werd verkocht. Alleen niet zoals wij het gewend zijn: netjes verpak. Nee, de kippen, vissen en andere levende have werd daar ter plekke gevild. Verser kon je het niet krijgen, maar de geur die er hing! Het deed me ergens denken aan een destructiewagen van Rendac. In Grogol is nog genoeg te zien, maar daar heb je wel een gids bij nodig om je door de kleine straatjes te loodsen. Wij konden nog wel de Chinese tempels (Boeddhistisch) vinden en een tot katholieke kerk omgebouwde Chinese tempel.

De oude haven van Jakarta.

De oude haven is ook echt oud. De VOC meerde haar schepen er al af en toen bestond de haven al een paar honderd jaar, althans volgens de gids die zich een beetje aan ons had opgedrongen. Hij loodse ons daarentegen wel door de haven en nam ons zelfs op een Soendanese boot en legde ons van alles uit. Na de haven gingen we met dezelfde gids langs een paar koloniale locaties (een ophaalbrug en een oude herberg) naar Café Batavia. Onder het genot van Javaanse koffie werden we in dit schitterende koloniale pand rondgeleid. De muren hangen er vol foto’s en schilderijen van bekende en minder bekende wereldburgers. Aan de andere kant van het plein waaraan het café ligt, ligt het voormalige Gouverneurskantoor, met daaronder de cellen.

Het koloniale gebouw waarin Café Batavia is gevestigd.

Heel veel oud-koloniale panden staan op instorten en de overheid doet er eigenlijk helemaal niks aan. Een paar worden behouden vanwege hun huidige publieke functie. Eigenlijk wel heel erg jammer, want door juist die oude straatjes met koloniale uitstraling te restaureren onstaat er juist een toeristisch aantrekkelijk centrum in deze gigantische stad met haar vele wolkenkrabbers en bijna 10 miljoen inwoners.

De lunch hebben we helaas overgeslagen, door een misverstand van ons en de chauffeur. We hebben de middag dus maar in het zwembad doorgebracht. De volgende dag zijn we nog naar een mooi safaripark geweest in Bogor, zo’n uurtje rijden ten zuiden van Jakarta.

Getipt door Floortje Dessing d’r boek 100 Wereldplekken die je gezien moet hebben, besloten we om een paar nachten door te brengen in het plaatsje Ubud. In haar boek beschrijft Floortje Gusti’s Garden Bungalows: mooi gelegen en de tijd vliegt er voorbij. Niets te veel gezegd: het was enorm mooi gelegen. Via een afdaling door een goed onderhouden tuin kom je bij je bungalow uit. Zeer basic ingericht, dus ook geen airco. Dat was wel even omschakelen. Later zou blijken dat dat ook best nadeling was, want alles bleef klam en vochtig aanvoelen.

Gusti’s Garden Bungalows is altijd vol, mede veroorzaakt door de lovende woorden in de bekende reisgidsen. Misschien is dat ook wel de reden dat er niet voldoende tijd meer is om de bungalows goed te onderhouden, want de bungalows tonen een vorm van verval en het lijkt er niet echt op dat er de komende tijd ook maar iets aan opgeknapt gaat worden.
De stad is vooral bekend vanwege de vele kunstenaars die je er kunt vinden, maar tussen de vele kunstgallerijen vind je ook heel veel reproducties en immitaties. Met een beetje goed zoeken heb je zo een heel leuk schilderijtje op de kop getikt, die daarna vakkundig van het frame wordt gehaald en opgerold, zodat je ‘m zonder lijst in het vliegtuig kunt meenemen. We hebben er zelf niet iets gekocht, omdat we het onderling niet eens konden worden over wat we wilden kopen. Zelf was ik zeer gecharmeerd van de moderne traditionele Balinese kunst, maar dat liep als snel behoorlijk in de papieren (800 – 1000 euro). Uiteindelijk hebben we vlak voor de luchthaven kunst batik gekocht: twee traditionele schilderijtjes gemaakt volgens de batiktraditie.

Rixt en Anne tussen twee Kecak dansers

Natuurlijk is het ook leuk om af en toe eens echt de toerist uit te hangen: een folklore-avond bezoeken. In Indonesië zijn dat voornamelijk de traditionele dansen, maar ook de wajangvoorstellingen zijn leuk. Wij hebben uiteindelijk twee Balinese dansvoorstellingen gezien: de Barong en Kerisdans in Denpassar en in Ubud een Kecak.

De eerste anderhalve week zit er al weer op. We zitten nu in Ubud op Bali en zitten al helemaal in het dagelijkse ritme: 6 uur vroeger dan in Nederland en overdag 33C, ‘s nachts koelt het slechts af tot zo’n 28C. De luchtvochtigheid is in de tropen vanzelfsprekend hoog, waardoor de gevoelstemperatuur 39C kan zijn. Daardoor is het hier ook weelderig groen: gigantische woudreuzen, palmbomen en andere bomen wisselen de rijstvelden af. Het is nagenoeg precies zoals ik het me had voorgesteld.
Vorige week hebben we na aankomst een paar dagen bij mijn zus in Jakarta doorgebracht: even acclimatiseren en daarna verder gevlogen naar Bali. Het enige wat nog herinnert aan de bomaanslagen op Bali zijn de, in onze ogen overdreven, controles van de auto’s als je een parkeerterrein oprijdt. Onze eerste vijf dagen hebben we bij Tanah Lot doorgebracht: in een villa met vier slaapkamers, drie man personeel, op de mooiste golfbaan van Azië met uitzicht op de Indische Oceaan. We zitten hier om het 45-jarig huwelijk van mijn ouders te vieren. Mijn ouders en mijn zus kennen deze locatie van eerdere bezoeken en kozen dit daarom om nog een keertje met de hele familie een paar dagen samen te zijn. De villa was zeer bijzonder, luxe, maar voor ons ook onecht omdat we nog niet het echte Bali zagen of ervoeren.

Soms is het ook wel handig dat je je meer kunt veroorloven dan de lokale bevolking: we hebben voor nog geen € 50 ons de hele dag laten rondrijden door een taxi-chauffeur. Hij heeft ons een mooi deel van Bali laten zien en proeven: Balinese dansvoorstelling, koffieplantage, tempel, rijstterassen, enz. En omdat hij behoorlijk Engels sprak kregen we er een goede uitleg bij.
In de meeste straten zie je versierde bamboepalen, penjor, langs de kant met daaronder of -naast een kleine schrijn die weer gewikkeld is in een wit en geel kleed. Allemaal ter ere van het Hindoestaanse feest Galungan.

Eindelijk is het zo ver: we gaan vanavond weg. De reis naar Indonesië gaat zo beginnen. Voor Rixt begint het feest al meteen op het station, want we gaan met de trein. En die kleine meid is gek op treinen. Dus dat wordt dolle pret!
Op Schiphol nemen we even rustig de tijd. Rixt weet dat we gaan vliegen, maar wat dat nou precies betekent is voor haar nog niet te bevatten. Ze wijst naar boven als je doorvraagt. Ik ga straks met haar vliegtuigen kijken, dan kan ze zien dat die joekels ineens omhoog gaan.
Anne loopt sinds gistermiddag over van de zenuwen. Ze blijft vliegen eng vinden, ook al kan ik haar precies uitleggen wat er gebeurt. Ik denk dat Anne zometeen wat extra aandacht in het vliegtuig nodig heeft. Rixt vindt het allemaal veel te interessant om vervelend te doen.

We komen om morgen om 17:15 uur, lokale tijd, op Jakarta aan, dan is het hier net 12:15 uur. We hebben er dan dik 14 uur vliegen op zitten plus nog een tussenstop in Kuala Lumpur, Malesië.
Ik ga proberen om zoveel mogelijk een verslag van onze reis bij te houden op deze site en tussendoor zal ik ook mijn verslagjes via Twitter doen: twitter.com/sjblom.

De voorbereidingen voor onze reis naar Indonesië zijn in volle gang. Vorige week hebben we ook de nodige vaccinaties gekregen. Anne moest 2 vaccinaties hebben, Rixt en ik slechts 1. Als we over een half jaar voor de herhalingsprik gaan, dan hoeven we de eerste 25 jaar niet meer. De vorige keer ben ik dat vergeten en dat is achteraf gezien jammer, want nu kost het extra geld.
Nog 2 weken en dan gaan we echt. En we hebben er heel veel zin in.

Eindelijk is het zeker: we gaan naar Indonesië. Met z’n 3-tjes. We waren al veel eerder van plan mijn zus op te zoeken, maar dat kwam er gewoon niet van. En als het wel kon, dan was het niet het geschikte seizoen (moesson). Nu gaan we in april naar Bali en Java. Dus vanaf nu zijn we druk bezig met het vergelijken van vliegtickets en lezen we de Lonely Planet en andere gidsen om inspiratie op te doen voor wat we willen zien.

Indonesië

Het begint al weer helemaal te kriebelen: reisvlinders. Er komt zoveel meer bij kijken nu zowel Anne alsook Rixt voor het eerst een verre reis gaan maken. Beiden zijn ze nog nooit buiten Europa geweest. Dus dat wordt een hele verrassing voor ze: andere mensen, andere geuren en kleuren, andere gewoontes. Maar eerst komt nog de ellende van de vaccinaties. Ik heb zo’n beetje alle vaccinaties al en ze zijn nog steeds geldig, maar voor de meiden wordt dat straks prikken… Daarbij komt ook nog eens het feit dat Anne vliegangst heeft. Dan vraag je je af: hoe is dat toch mogelijk als je echtgenoot een piloot is. Daar zullen we wel overheen komen, ik kan Anne in elk geval begeleiden en met mijn kennis vertellen wat al die bewegingen en geluiden van het vliegtuig zijn.
Wat betreft Rixt wordt dat wat lastiger. We hebben nog helemaal geen idee hoe die tweejarige koter van ons zal reageren op een vlucht van zo’n 14 uur. Eerder heeft ze al eens in het vliegtuig naar Corfu gezeten, maar toen was ze net een jaar oud. De vlucht heen ging prima, maar de terugvlucht (‘s nachts) was geen succes. We hebben dus nog wat creatieve ideeën nodig om haar te kunnen laten slapen.