Mag ik even?

Vanochtend moesten we dus hals-over-de-kop naar het ziekenhuis voor een echo. Het hele weekend hebben we de tijd gehad om ons in te stellen op een mogelijke ingreep om baby een beetje ingedaald te krijgen, of zelfs een keizersnee over een paar weken. En dat is wel even raar. Maanden ben je je al aan het voorbereiden op het geboortekanaal, dreigt de kleine opdonder het te verzieken door dwars te gaan liggen.
De gynaecoloog meldt doodleuk dat dwarsliggers nooit voorkomen bij eersteboorlingen, meestal wel bij het vijfde of zesde kind. Nou, zover zijn we dus nog lang niet.
Als de echotoeter op de dikke buik van Anne is geplaatst zien we het hoofdje van baby en de echotoeter die staat… net even boven het schaambeen. Die grapjas is al weer gekeerd en ligt nu netjes ingedaald! Niks geen zorgen over keizersnedes. We gaan weer door voor een normale bevalling!

Wat echter nu echt opgeschoten is, is de babykamer. Vrijdag is het meubilair gekomen en het ziet er nu echt uit als een babykamer. Een gigantische commode, waarbij de 3 laden al voor logeerbedden door zouden kunnen gaan… Een staande kast met planken en een kledingroede en natuurlijk het ledikant met verstelbare bodem. Allemaal in wit grenen. Past leuk bij de babyblauwe muur. De gordijnen zorgen voor het resterende kleurenpalet: geel met blauw.

We kunnen het ‘s avonds niet laten om even om de hoek te kijken: ja, het is echt een gezellig kamertje aan het worden! Nog 6 weken en dan ligt daar een klein mensje. Het is een aparte gewaarwording als je daar over gaat nadenken.

Op onze slaapkamer ben ik bezig met het inrichten van de grote wandkast: 3 meter breed en tot het plafond. Beetje bij beetje halen we de inrichting van de kast bij Ikea: laadjes, planken, noem maar op. Als we zien dat we een broekrek nodig hebben, dan halen we er eentje. Dat werkt in elk geval beter dan je hele kast in 1 keer te plannen en er achteraf achter komen dat je beter toch zus of zo had moeten kopen.

En zondag…. housewarming party!

En dan sta je ineens in zo’n gebouw: allemaal van die kleine koters die je verbaasd aankijken of met een rotgang op hun skeltertje over je schoenen racen.
We worden door de enige mannelijke medewerker in het kinderdagverblijf rondgeleid. Enthousiast laat-ie ons zien hoe leuk ze het allemaal hebben georganiseerd en hoeveel speelruimte de kinderen buiten hebben in tegenstelling tot andere kinderdagverblijven. In een van de “lokalen” krijgen we de slaapruimtes te zien en ook de “verschoningsruimte”. Hoempfff….. zo, dat stinkt daar! Ik hoop voor zo’n begeleidster dat je het al snel niet meer ruikt.
“Hier doen we zindelijkheidstraining.”
“…”, ik kon me nog net inhouden. We? Ik neem aan dat met “we” de kinderen worden bedoeld en niet de begeleiding.

Tja, inmiddels hebben we ons ongeboren kind ingeschreven. Nu maar afwachten of we straks op tijd een plek hebben voor de kleine.

Afgelopen dinsdag is mijn zus van haar derde dochter bevallen: Lotte. En dat moet natuurlijk beloond worden met een felicitatiekaartje. Anne had de kaart al een paar weken geleden gekocht en het lag in de fruitschaal, mooi in zicht. Zodra de geboorte een feit was konden wij de kaart op de bus doen. Alleen nog even de naam invullen. Meer niet.

De kaart is zoek. Nergens te vinden. Niet op het bureau, niet in de laden. Niet tussen de stapel oud-papier.
“Waar is-ie nou?”
“Even goed zoeken lief!” roep ik haar grijnzend na als naar de keuken loopt. De prullenbak gaat inmiddels op z’n kop. Zou-ie misschien daar…
“Gevonden!” roept ze triomfantelijk. “Hij lag in de prullenbak!”

Tijdens de zwangerschap schijnen sommige vrouwen ineens heel verstrooid te zijn: brillen die plotsklaps in de koelkast opduiken, geld dat in de geldautomaat blijft zitten, noem maar op! En mijn Anne begint dezelfde symptonen te krijgen. Dat wordt nog feest. Ik zal vast nog vaak met een brede grijns rondlopen als iets weer eens op de gekste plaatsen opduikt.

“Positief?”, ik blijf even stil en dan schiet het door me heen: Anne is zwanger!
Thuis laat ze me het Predictor-staafje zien: ja hoor een hele duidelijke dikke roze stip. Dat kan niet missen.

Dat was allemaal begin februari. Net voordat we een weekje naar Rome gingen. En nu hebben we de eerste echo’s gehad en het ziet er allemaal hartstikke goed uit. Anne voelt zich goed. Ik ook. En de baby? Die zit er heerlijk relaxed bij en laat zich af en toe fotograferen op een echo.