Mag ik even?

Als papa mag je je sterke armen weer ter beschikking stellen aan kleine meisjes met buikkrampjes. Nynke heeft er momenteel heel veel last van. En wat doe je als het dan eindelijk over is? In papa’s arm in slaap vallen.

Het woord dat mijn 2-jarige dochter momenteel het meest in de mond is ‘NEE’. Bij het minste of het geringste is ze behoorlijk boos. Natuurlijk vooral als ze haar zin niet krijgt (en dat kan immers niet altijd, want wij hebben het als papa en mama goed met haar voor), dus mag ze nog even flink uitrazen op het strafbankje: de trap. Met een beetje pech zit de kleine opdonder de hele dag in de ‘NEE’-fase en is het dus flink optreden voor papa en mama. Gelukkig is het meestal een dag later als sneeuw voor de zon verdwenen en is ze weer een supervoorbeeldige dochter. Op Hyves is hiervoor zelfs een groep in het leven geroepen voor ouders die, net als wij, soms de wanhoop nabij zijn en af en toe een hart onder de riem nodig hebben.

De afgelopen dagen was het ineens anders met Rixt: ze wilde ineens ‘s avonds ook niet meer slapen. Ik heb zelfs tot ‘s nachts 3 uur met haar in de woonkamer gezeten, beetje tv kijken. Nu was dat ook wel een hoge uitzondering, want Anne had de volgende dag een sollicitatiegesprek. Zaterdag sliep Rixt overdag ineens bijna 4 uur achter elkaar. Oververmoeid? Vast, want ze had eerder die week een hele korte nacht gehad. Of die vermoeidheid nu de oorzaak van haar stemming was? Geen idee, maar het lijkt vanzelfsprekend te zijn.

Sinds kort drinkt Rixt gewone (koe)melk, mogelijk is dat de oorzaak van haar stemmingsveranderingen? Van melk wordt dat het helemaal niet zo goed is, wij geven in elk geval Rixt even geen koemelk meer. Momenteel lijkt het een positieve uitwerking te hebben: ze is weer de gezellige, lieve meid als vanouds. Hoe het verder uitpakt zal nog moeten blijken. In elk geval is daarmee waarschijnlijk een obstakel uit de peuterpubertijd overwonnen.

Gisteren hebben we nogmaals een kinderarts bezocht omdat er gewoon te veel twijfel is over een mogelijke heupafwijking. Is het wel of niet heupdysplasie? Als het wel HD is, dan moet er zo snel mogelijk aktie worden ondernomen, anders moet ze over een paar jaar zware operaties ondergaan. De kinderarts begreep de twijfel gisteren en heeft Rixt nogmaals intensief onderzocht en kon visueel geen afwijking constateren. Ze vermoedde dat Rixt gewoon een beetje stram is aan haar ene heup. Om dat bevestigd te krijgen is onze kleine meid doorverwezen voor een röntgenfoto. Als er een afwijking zou zijn, dan zou dat op de foto zichtbaar moeten worden (bijvoorbeeld de heup een eindje uit de kom, of zo).
Vlak daarna bracht de  kinderarts het verlossende woord: ook op de foto is niets te zien. Geen afwijking. Alles is normaal! Resteert nu alleen nog maar dat Rixt een aantal fysiotherapeutische behandelingen moet ondergaan. Als dat voldoende is, dan zijn wij meer dan blij!

Inmiddels is haar gekier overgegaan in een constant gebrabbel. En met een beetje fantasie herken je daar woorden en zinnen in die je net zelf tegen haar hebt gezegd. Ook eet ze sinds een paar dagen serieus de vaste hapjes: alles gepureerd en het liefst zo natuurlijk mogelijk zonder chemische toevoegingen. Gepureerde worteltjes vindt ze helemaal het einde!
Alleen moet ons zonnetje misschien toch wel onder behandeling voor haar mogelijke heupafwijking. De ene arts zegt dat ze het wel heeft, de andere niet en weer een andere twijfelt. Vandaag maar eens kijken of we een afspraak met een specialist kunnen maken. We hopen gauw antwoord op de vraag te krijgen of ze nu wel of geen heupdysplasie heeft.

Rixt is namelijk onderzocht op het vermoeden van heupdystasie. Daarvoor moeten de heupkoppen onderzocht en gemeten worden. Als die dan in een bepaalde hoek staan, dan is dat niet goed en moet het kind een speciaal spreidbroekje aan.
Bij Rixt was er niks aan de hand. De hoeken vallen prima binnen de normen. Dus geen heupdystasie. Geen spreidbroekje.

De arts onderzoekt onze dochter nog eens een keertje, maar dit keer mag Rixt niet op het aankleedkussen liggen, maar gewoon op het harde tafelblad. Dat vindt ze minder prettig en dat laat ze duidelijk merken. De arts constateert een mogelijke heupafwijking: heupdysplasie. Dat klinkt eng! Het is nog niet zeker of Rixt het heeft, maar dat kunnen ze met een echo in het ziekenhuis onderzoeken.
Het ene beentje van Rixt lijkt namelijk langer te zijn dan het andere, maar ook kan het ene beentje verder naar achteren als haar benen uitelkaar geduwd worden. Als er inderdaad sprake is van heupdysplasie (bij meisjes een kans van 1 op 5), dan zal ze een tijdje een speciaal sprijdbroekje moeten dragen om de afwijking te corrigeren. Indien we er niks aan doen, dan loopt Rixt in de toekomst kans op rugklachten of zelfs artrose te krijgen.

Dinsdag ga ik met Rixt naar het ziekenhuis. Dan horen we wat ons staat te wachten.

Vandaag is voor Anne een memorabele dag: de eerste werkdag na haar zwangerschapsverlof. Gek dat je nu beiden aan het werk bent, terwijl oma zich vrijwillig zeer enthousiast als oppas heeft opgeworpen. We moeten nog een paar weekjes overbruggen tot Rixt zich mag melden op het KDV op 16 januari 2007.

Het gaat best snel dat we nu al de zorg eventjes overdragen aan iemand anders. Vooral nu ze zich ook zo snel aan het ontwikkelen is: ze volgt je met haar blik nu echt helemaal en lacht je breed toe als je naar haar toe komt. En ‘s ochtends heb ik hele babygesprekken met haar: ik met een bord brood op schoot, Rixt in de box. Akkagugu. Prrrrrrt. Guhhhh. En een lol dat ze dan heeft! Waarschijnlijk vindt ze mijn pogingen tot babytaal maar niks, maar ze vindt het wel leuk!

We hebben Rixt bij binnenkomst een rondleiding gegeven: in alle kamers van ons huis heeft ze even mogen zijn. Ze heeft het niet eens bewust gezien, want ze sliep toen we thuis kwamen. En dat slapen… ja, dat kan ze, zoals elke zuigeling, als de beste. Zelfs ‘s nachts. En daar zijn wij blij mee.
Vanwege de schildklierproblemen van Anne, moest Rixt in het ziekenhuis nog gecontroleerd worden op antistoffen en te hoge TSI-waarden. Gelukkig blijkt dat allemaal positief te zijn: de artsen hoeven haar niet meer te zien.

Het voelt fantastisch zo’n klein hummeltje in huis te hebben. Het is nog steeds onwerkelijk dat ze nu deel uitmaakt van ons huishouden. Ze is gewoon enorm welkom bij ons en dat merkt ze, want ze wil nu al heel graag deelnemen aan het dagelijkse leven: het liefst wordt ze constant vastgehouden en slaapt ze ook het liefst in de kamer waar wij ook zijn. Dat willen we eigenlijk niet, dus zijn we druk bezig haar te laten wennen aan haar eigen kamertje en de momenten dat als ze wakker is, bij ons mag zijn.

Het dankbare hummeltje woog gisteren 2580 gram. Ze is dus in een week tijd 180 gram aangekomen. Dat gaat de goede kant op.

De komst van Rixt liep even wat anders dan verwacht. Woensdagochtend rond half 3 braken namelijk de vliezen en beetje bij beetje druppelde het vruchtwater er uit. Alleen de weeën bleven uit. De verloskundige twijfelde en liet een klein beetje onderzoeken of het ook echt vruchtwater was. De eerste test was negatief, maar de twede was positief. Dat betekende dat we nu naar het ziekenhuis moesten, want gebroken vliezen betekenen contact met de buitenwereld, dus kans op infectie.
Donderdagochtend moest een CTG worden gedaan, een scan waarbij de hartslag van de baby en de buikdruk van mams gedurende een half uur gemeten wordt. Alles zag er goed uit. We werden naar huis gestuurd met de mededeling dat we vrijdagochtend om 7 uur in het ziekenhuis moesten melden voor het inleiden van de bevalling. Mocht Anne ‘s nachts toch nog weeën krijgen, dan moest ze zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.
De weeën bleven uit.

Vrijdagochtend werd Anne ingeleid. Om acht uur was er een centimeter ontsluiting. Om tien twee centimeter. Het leek een zware en lange dag te gaan worden. Kort na 12 uur kreeg Anne persdrang. Na een touchering door de verloskundige bleek ze volledige ontsluiting te hebben. Ze mocht nu echt gaan persen! Om 12:50 uur was Rixt geboren. Rixt Myrthe Maria.
Rixt is alleen erg mager ter wereld gekomen en moest de afgelopen dagen in het ziekenhuis flink bijgevoed worden. Een klus die ik als kersverse papa maar al te graag deed.

Sinds zondagmiddag zijn we allemaal thuis. Met behulp van onze kraamverzorgster wordt Rixt goed in de watten gelegd. Dat lichte gewicht gaat ze straks snel achter zich laten.

Met Anne gaat het prima. Ze is alleen ook erg moe. Logisch na zo’n bevalling. Het is voor ons beiden nog steeds onwerkelijk, maar het voelt fantastisch!

Als je de kaartjes in het echt ziet, dan zien ze er toch anders uit dan via de website. De kleuren zijn soms ietwat anders en de kaart is kleiner of groter dan je zou verwachten. Jammer genoeg bieden niet alle leveranciers van kaartjes de mogelijkheid om gelijktijdig een meisjeskaart en een jongetjeskaart uit te zoeken, want wij weten echt nog niet wat het wordt.
We hebben nu dus twee kaartjes uitgezocht en de teksten bedacht. Mogelijk zal er nog wat in de definitieve versie worden aangepast, maar dat zal wel blijken uit de drukproef. Wij vinden in elk geval de kaartjes leuk, we hopen dat de anderen het ook leuk zullen vinden. Het is per slot van rekening al duur genoeg…