Mag ik even?

Dat Twitter de laatste maanden enorm aan populariteit wint, dat is leuk. Twitter bestaat al een flink aantal jaren, maar is door de grote massa nog net niet echt ontdekt. Gelukkig maar, want dat maakt het twitteren juist ook zo leuk. Twitteren of to tweet in het Engels is het schrijven van hele korte berichtjes van maximaal 140 karakters. Zo’n kort bericht heet dan ook een tweet.

Zelf twitter ik ook. Je kunt mijn tweets volgen via de website van Twitter, maar ook via één van de tientallen applicaties voor je desktop, je PDA of je iPhone. Het leuke van Twitter is dat je heel veel mensen gelijktijdig kunt volgen, je ziet dan hun nieuwste tweets voorbijkomen. Bekende twitteraars zijn er ook: bijvoorbeeld Adam Curry, Maxime Verhagen en Ronald Giphart. Maxime Verhagen kwam onlangs nog in het nieuws omdat hij via Twitter een foto uit de Trêveszaal publiceerde. Jan Peter Balkenende berispte hem hiervoor. Maxime is een enthousiaste twitteraar en houdt je zeer uitgebreid op de hoogte van de ontwikkelingen in de politiek.

Met Twitter kun je ook op elkaars tweets reageren en dat is dan voor iedereen te lezen. Maxime beantwoordt bijvoorbeeld op deze manier vragen van de mensen die hem volgen. Een leuke manier om contact te hebben met de politici! Deze korte, maar krachtige manier van communiceren biedt de ruimte voor allerlei experimenten. Zo ontstaat er sinds een paar dagen de Tweetroman: een verhaal welke ontstaat doordat Twitteraars om de beurt een regeltje van het verhaal mogen schrijven. Een echt interactief verhaal dus. René Overdiek is het verhaal begonnen met “De theedoek werkte goed als isolatie. Toch sijpelde af en toe de regen door. Als moeder dat eens wist.” en heeft het stokje doorgegeven aan Ronald Giphart, die de volgende zin schreef: “Moeder was namelijk nogal zuinig op haar theedoeken. Eigenlijk was haar theedoekencolletie het enige dat ze echt bezat.“, waarna het stokje door Ronald verder werd doorgegeven. Het is dus alleen mogelijk om een regel aan het verhaal toe te voegen als je daartoe door de laatste schrijver wordt uitgenodigd, net als bij een estafette dus. Op www.tweetroman.nl wordt het hele verhaal automatisch achterelkaar gezet, zodat het verhaal ook goed te volgen is.

Afgelopen weekend heb ik eindelijk dát kunnen doen, wat ik eigenlijk al sinds juni vorig jaar wilde doen: theatersport. Op de terugweg van Oerol deelde Remko van der Drift namelijk folders uit voor zijn theatersportworkshops. Al snel daarna heb ik mijzelf opgegeven om mee te doen, maar door wederzijdse omstandigheden werd de workshop een paar keer uitgesteld. Gelukkig kon ik afgelopen weekend eindelijk aan de slag!

online casino net

Theatersport: een gedicht zogenaamd in het Oegandees vertalen naar het Nederlands, inclusief de lichaamstaal.

Met een klein groepje mensen (waaronder opvallend veel mensen met een creatieve achtergrond en communicatietrainers) leerden we elkaar door middel van diverse spelvormen heel snel blindelings kennen. Door middel van verschillende oefeningen leerde Remko ons te stoppen met plannen van ideeën: niet nadenken, maar gewoon doen. Doen wat er als eerste in je opkomt. Dat lijkt moeilijker dan het is. Je staat als theatersporter niet alleen op het toneel, maar je doet het samen of met je tegenspeler. Door goed te observeren en elkaar in de gaten te houden tijdens je spel, krijg je al heel veel inspiratie voor je improvisatie.

Uiteindelijk werd het pas echt leuk op het moment dat we enkele echte theatersportspelvormen konden gaan doen.Zelf vond ik vooral het spel Laatste Zin, Eerste Zin erg leuk: met 3 spelers zit je dan op een rijtje op een bank. Iedere speler krijgt een eigen onderwerp waar-ie over moet vertellen: een beroep, een geheim, een verlangen. De eerste speler begint, waarna de tweede speler na ongeveer 20 seconden zijn verhaal begint met een woord uit de laatste zin van de eerste speler. De derde speler neemt het op dezelfde manier na ongeveer 20 seconden van de tweede speler en dan maakt het niet meer uit wanneer wie verder gaat vertellen. Er ontstaan dus 3 verhaallijnen met elementen uit de verhalen van elke speler.

Als afsluiter hebben we met een aantal spelers de spelvorm Cluedoмебели пловдив gedaan. Bij het tv-programma De Lama’s is dat ook wel bekend onder de naam Het Moordspel: wie is de moordenaar, wat is de lokatie en wat is het moordwapen?

Gisteravond de nieuwste film van Wallace & Grommit gezien: The Curse of the Were Rabbit.
Mocht je Wallace en Grommit niet kennen: de klei-figuurtjes figureerden
eind jaren 80 op de televisie en gaat over de kaas-gekke uitvinder
Wallace en z’n trouwe bekloze viervoeter Grommit.
In hun eerste langspeelfilm krijgen Grommit en zijn baasje Wallace de
opdracht om een geheimzinnig monster uit te schakelen. Kort voor de
jaarlijkse grote groentenwedstrijd is er namelijk een reusachtig beest
dat elke nacht ernstige schade toebrengt aan de befaamde moestuinen van
het stadje.
De film is zowel in het Nederlands als in het Engels te zien. We hebben
de Engelstalige versie gezien, de humor was mijns inziens matig
vertaald, maar dat gebeurt wel vaker met Engelstalig grapjes.

Momenteel zijn ze op tournee in Nederland: 8 Zuidafrikaanse mannen die
op een harmonieuze Afrikaanse wijze veelal de traditionele zang en dans
ten tonele brengen. De muziek van Ladysmith Black Mambazo komt voort uit de liederen van mijnwerkers, maar ook uit de Zulu-traditie. Sinds 1960 is de groep, opgericht door Joseph Shabalala, niet meer weg te denken uit Zuid-Afrika. Na hun samenwerking met Paul Simon op het album Graceland
is Ladysmith Black Mambazo ook internationaal
doorgebroken. Gisteravond waren ze in
het Beatrixtheater in Utrecht. En het werd een
Zuid-Afrikaans feest! Zang zonder enig instrument en alleen maar
begeleiding van ritmische dans en de typisch met de mond gemaakte
‘klik’-geluiden. De zang van Ladysmith Black Mambazo is tegelijk een
lach en een traan, een avond die je niet snel zult vergeten.

Tot 8 november 2005 zijn ze nog in Nederland te bewonderen (met natuurlijk Leeuwarden als laatste stad).