De komst van Rixt liep even wat anders dan verwacht. Woensdagochtend rond half 3 braken namelijk de vliezen en beetje bij beetje druppelde het vruchtwater er uit. Alleen de weeën bleven uit. De verloskundige twijfelde en liet een klein beetje onderzoeken of het ook echt vruchtwater was. De eerste test was negatief, maar de twede was positief. Dat betekende dat we nu naar het ziekenhuis moesten, want gebroken vliezen betekenen contact met de buitenwereld, dus kans op infectie.
Donderdagochtend moest een CTG worden gedaan, een scan waarbij de hartslag van de baby en de buikdruk van mams gedurende een half uur gemeten wordt. Alles zag er goed uit. We werden naar huis gestuurd met de mededeling dat we vrijdagochtend om 7 uur in het ziekenhuis moesten melden voor het inleiden van de bevalling. Mocht Anne ‘s nachts toch nog weeën krijgen, dan moest ze zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.
De weeën bleven uit.

Vrijdagochtend werd Anne ingeleid. Om acht uur was er een centimeter ontsluiting. Om tien twee centimeter. Het leek een zware en lange dag te gaan worden. Kort na 12 uur kreeg Anne persdrang. Na een touchering door de verloskundige bleek ze volledige ontsluiting te hebben. Ze mocht nu echt gaan persen! Om 12:50 uur was Rixt geboren. Rixt Myrthe Maria.
Rixt is alleen erg mager ter wereld gekomen en moest de afgelopen dagen in het ziekenhuis flink bijgevoed worden. Een klus die ik als kersverse papa maar al te graag deed.

Sinds zondagmiddag zijn we allemaal thuis. Met behulp van onze kraamverzorgster wordt Rixt goed in de watten gelegd. Dat lichte gewicht gaat ze straks snel achter zich laten.

Met Anne gaat het prima. Ze is alleen ook erg moe. Logisch na zo’n bevalling. Het is voor ons beiden nog steeds onwerkelijk, maar het voelt fantastisch!