We hebben Rixt bij binnenkomst een rondleiding gegeven: in alle kamers van ons huis heeft ze even mogen zijn. Ze heeft het niet eens bewust gezien, want ze sliep toen we thuis kwamen. En dat slapen… ja, dat kan ze, zoals elke zuigeling, als de beste. Zelfs ‘s nachts. En daar zijn wij blij mee.
Vanwege de schildklierproblemen van Anne, moest Rixt in het ziekenhuis nog gecontroleerd worden op antistoffen en te hoge TSI-waarden. Gelukkig blijkt dat allemaal positief te zijn: de artsen hoeven haar niet meer te zien.

Het voelt fantastisch zo’n klein hummeltje in huis te hebben. Het is nog steeds onwerkelijk dat ze nu deel uitmaakt van ons huishouden. Ze is gewoon enorm welkom bij ons en dat merkt ze, want ze wil nu al heel graag deelnemen aan het dagelijkse leven: het liefst wordt ze constant vastgehouden en slaapt ze ook het liefst in de kamer waar wij ook zijn. Dat willen we eigenlijk niet, dus zijn we druk bezig haar te laten wennen aan haar eigen kamertje en de momenten dat als ze wakker is, bij ons mag zijn.

Het dankbare hummeltje woog gisteren 2580 gram. Ze is dus in een week tijd 180 gram aangekomen. Dat gaat de goede kant op.